Kredi Kartı ve Bireysel Borçların Yeniden Yapılandırılmasına İlişkin Kanun Teklifi

Türkiye'de son yıllarda uygulanan yanlış ekonomi politikaları, yüksek enflasyon, baskılanan ücretler ve kontrolsüz faiz artışları sonucunda milyonlarca yurttaş temel ihtiyaçlarını dahi borçlanarak karşılamak zorunda kalmıştır. Kredi kartları ve bireysel krediler, bir tüketim tercihi olmaktan çıkmış; hayatta kalmanın zorunlu aracı hâline gelmiştir. 2026 yılı itibarıyla vatandaşların bankalar ve finans kuruluşlarına olan bireysel kredi ve kredi kartı borcu 6,1 trilyon lirayı aşmıştır. Bunun yaklaşık 2,9 trilyon lirası kredi kartı borçlarından oluşmaktadır. Bankalar ve varlık yönetim şirketleri tarafından icra takibine alınmış kişi sayısı 4 milyonu aşmış, icra dairelerindeki derdest dosya sayısı 24 milyona ulaşmıştır. Bireysel kredi faizlerinin yüzde 54, kredi kartı gecikme faizlerinin ise çok daha yüksek oranlara ulaştığı bu tabloda borçların çevrilebilirliği kalmamıştır. Borçların büyük bölümü artık anaparadan değil, faiz, gecikme cezası, icra ve avukatlık masraflarından oluşmaktadır. Bu durum, borcun ödenmesini değil, sürekli büyümesini doğurmaktadır. Bankalar tahsil edemedikleri bu alacakları varlık yönetim şirketlerine çok düşük bedellerle devretmekte; oluşan zararlar vergi matrahından düşülerek kamunun sırtına yüklenmektedir. Buna karşın yurttaşlar, borçlarını defalarca ödemelerine rağmen borçtan kurtulamamakta; maaş haczi, hesap blokesi ve sürekli icra tehdidi altında yaşamaktadır. Bu tablo artık bireysel bir ödeme sorunu değil, toplumsal ve kamusal bir krizdir. Amaç; borcu silmek değil, ödenebilir hâle getirmek, yurttaşı icra kıskacından çıkararak yeniden ekonomik hayata katmaktır. Bu Kanun Teklifi ile; « o Kredi kartı ve bireysel borçların anapara esas alınarak yeniden yapılandırılması, » Faiz, gecikme cezası ve icra masraflarının silinmesi, «e Uzun vadeli, düşük faizli ve sabit taksitli ödeme imkânı sağlanması, » İcra ve haciz işlemlerinin durdurulması, Kredi sicilinin temizlenmesi amaçlanmaktadır. Bu teklif, sosyal devlet ilkesinin ve Anayasa'nın 2'nci maddesinde tanımlanan hukuk devleti sorumluluğunun bir gereğidir.